چرا عنوان قرارداد کافی نیست؟
در رویه هیئت‌های تشخیص، معیار سنجش رابطه کار، عناصر ماده ۷ قانون کار است: انجام کار در قبال مزد تحت نظارت و دستور کارفرما. اگر این عناصر برقرار باشد، هر عنوانی (پیمانکاری، همکاری، مشاوره) به رابطه کار تبدیل می‌شود.
نشانه‌های رابطه تبعیت
ساعت و محل کار را کارفرما تعیین می‌کند؛ ابزار و مواد از کارفرماست؛ کار جزء فعالیت مستمر کارفرماست؛ پرداخت ماهانه و ثابت است؛ امکان جایگزینی نیرو توسط کارگر وجود ندارد. تجمع این نشانه‌ها یعنی کارگری.
پیمانکاری واقعی چه شکلی است؟
پیمانکار نتیجه را تعهد می‌کند نه وقت را؛ ابزار و نیروی خودش را می‌آورد؛ در سازماندهی کار مستقل است؛ و بر اساس صورت‌وضعیت یا مبلغ مقطوع پرداخت می‌شود.
ریسک صوری‌سازی
اگر رابطه کار پشت عنوان پیمانکاری پنهان شود، کارفرما به بیمه معوق، سنوات، عیدی و جریمه‌ها محکوم می‌شود؛ برای نیروهای تخصصی مستقل، قرارداد همکاری با مالکیت فکری و خروجی‌محور تنظیم کنید.
جمع‌بندی
مرز را «استقلال در سازماندهی کار» ترسیم می‌کند. اگر نیرو را مثل کارمند مدیریت می‌کنید، قرارداد کار ببندید و بیمه کنید؛ اگر نتیجه می‌خرید، پیمانکاری با شاخص‌های روشن.